رکورد سرعت 634Km/h چطور شکسته شد؟

ماه مي 1937 بود که از سر تفريح و سرگرمي(چون مثال حناي اضافه که به ... ميمالند)، يه تيم از خودروهاي دايملربنز به پيست گووس فرستاده شدند.اين خودروها با مقاومت کم در برابر هوا، براي فن بروخيتش (با يه موتور 12سيلندر)، هرمان لانگ(W25 با موتورM125) و کاراچيولا(W125) ساخته شده بود، درحالي که ديک سيمن يه W125 معمولي داشت. يه تيم شاخ که هيچکس نمي تونست باهاش رقابت کنه.
کاراچيولا تو هفت دور اول برنده شد و فن بروختيش هم دوم شد، هرمان لانگ هم آخر سر بعد از اينکه براي خودروهاي ديگه مشکلاتي پيش اومد برنده شد  .ميانگين سرعتش به 261.64Km/h رسيد که تا 20 سال بعد رکورد جهاني بود.  کاراچيولا و لانگ به اين نتيجه رسيدند که آيروديناميک ماشين هاشون کامل نيست، چون دماغه ماشين بالا اومده و روي پايداري و استحکام اون تاثير گذاشته.
همين تغييرات تو کارآيي مرسدس بنزهايي که توي يك رکورد گيري تو فرانکفورت (در اکتبر 1937) شرکت کردند تاثير گذاشت. پس از اين تغييرات، کاراچيولا به سرعت 399Km/h رسيد، اما اتويونيون به رانندگي«رز مايو» به سرعت 405Km/h رسيد و افتخار آفريد.(اتويونيون محصول آئودي بود)
ژانويه 1938، کاراچيولا و دايملربنز شکست سه ماه قبلشون رو تلافي کردند.فرم بدنه جديد طوري طراحي شده بود که ورود هوا به رادياتورش نيازي نبود( موتور 12سيلندرش که 736 اسب بخار تو دور 5800 توليد مي کرد با محفظه اي از آب يخ خنک مي شد.).اين فرم بدنه باعث شد تا به سرعت عالي 432.3Km/h برسه. بعد از اون روز اتويونيون و برند رزمايو سعي کردند عنوانشون رو با نتيجه اي بهتر از قبل به دست بيارند كه ناگهان بادي مخالف به خودرو زد و اون رو منحرف کرد که راننده در دم کشته شد. 
عظيم ترين و مهيج ترين خودرو هاي رکوردي دايملربنز، وقتي ساخته شده بود، هرگز تو اجتماع ظاهر نشد و فقط زمان اشغال آلمان توسط نيرو هاي متحد در 1945 آشکار شد.اين خودرو نوعي از مدل 80 بود که فقط براي گرفتن رکورد سرعت جاده از انگليسيها ساخته شده بود.
اين پروژه با مذاکره هانس استوک(راننده اتويونيون) و دکتر فرديناند پورشه شروع شد.وقتي که «سرمالکوم کمپبل» در سال 1935 رکورد سرعت 484Kmh را شکست، استوک تصميم گرفت بر او غلبه کند و اينکه رکورد 594Km/h توسط جان گاب شکسته شد او را منصرف نکرد.سپس استوک و پورشه فهميدند که دايملر بنز يک سري موتورهوايي 12سيلندر(DB600) را ساخته است. بنابراين تقاضاي يکي از اون موتورها رو به دايملر بنز دادند. اواخر سال 1936 دايملربنز با اين طرح دکتر پورشه موافقت کرد،اما احتمال مي دادند ساختنش که تا آخر 1937 تموم بشه.اگرچه دايملربنز با تهيه موتور12سيلندر 33.9 ليتري با قدرت 2500 اسب بخار، توافق کرده بود تا اواخر 1938 هم موفق به اتمام اين خودرو نشدند. در همين زمان ايستون و گاب تونستند تو دشت هاي نمکي يوتا به سرعت 574Km/h برسند. اين خبر که به گوش دكتر پورشه رسيد، پورشه فهميد به قدرت بيشتري نياز داره. سفارش يه موتور 12سيلندر 44.5 ليتري رو داد که بايد 3000 اسب بخار نيرو توليد مي کرد و به موقع خود و بزودي بايد در 1939، به صورت مدل 80 کامل مي شد.
اين موتور هواپيمايي عظيم، مثل اتويونيون، در وسط نصب شد و دو چرخ عقب رو درگير مي کرد.بدنه عجيبش، راننده رو در ميان چرخهاي جلو قرار مي داد و در هر طرف بدنه آيرو ديناميک،يه قسمت بال مانند نصب شده بود که 6درجه شيب منفي داشت و مقدار زياد(ولي به اندازه) آيروديناميک روبه پايين ايجاد مي کرد. وزن اين ماشين 3200 کيلو گرم بود و سرعت در نظر گرفته شده براي آن بيش از 600km/h بود.
اگرچه اين خودرو از انهدام در بمباران متحدين در جنگ جهاني دوم به طور معجزه آسايي نجات پيدا کرد(در انبار كاه و غلات مخفي شده بود)، ولي با تمام ارزشش در سردرگمي بعد از جنگ مفقود شد تا سال 1947 که پيدا شد و آقاي جان گاب با اون به سرعت 634Km/h دست يافت. 
الآن هم خبري ازش ندارم. اگه كسي خبري داره بگه و خانواده اي رو از نگراني نجات بده.

دیگه ادامه نداره. نظر يادتون نره! اگه بدونيد وقتي نظر ميديد، از خوشحالي چيکار ميکنم.
تا مطلب بعدي خدانگهدار.